Durante case catro décadas, a economía política da globalización industrial descansou sobre unha repartición relativamente estable de funcións: as economías occidentais concentraban o deseño, a propiedade das marcas, a innovación tecnolóxica e a fixación de estándares, mentres que China actuaba como o gran espazo de ensamblaxe global, achegando escala, custos competitivos e capacidade manufactureira. Esa arquitectura,…