Hai algo profundamente revelador na coincidencia temporal de dúas dinámicas: a elección do próximo secretario xeral das Nacións Unidas e o auxe incontestable da xeoeconomía como linguaxe dominante do poder global. Non son procesos independentes. Ben ao contrario, ambos os dous forman parte dunha mesma transformación estrutural que apunta a unha erosión progresiva do multilateralismo clásico…